tsjirp, tsjirp, tsjirp.......

nee, dat zijn geen sprinkhanen of krekels(al zullen ze hier best zitten, ik ben ze gelukkig nog niet tegengekomen

), dat is een metafoor voor stilte........................................

na al die verhalen te hebben gelezen over de wereldstad waar ik me nu in bevind had ik gedacht dat er buiten, zelfs op zondagavond (hier is zaterdag zondag), genoeg herrie zou zijn.

Niet dus en daar ben ik ook blij mee. Even niks doen en een beetje bijkomen van vandaag. Niet dat ik nou zoveel gedaan heb, meer bijkomen van alle nieuwe ervaringen.

Voor het eerst vliegen (toch best spannend), voor het eerst naar een ander werelddeel, voor het eerst in een echte wereldstad (volgens mij,afgaand ophet kleine beetje wat ik nu al heb gezien, is Amsterdam net Kronenberg in vergelijking met Cairo

), voor het eerst langer dan een week naar het buitenland en langer dan twee weken weg van de mensen die ik ken om vrijwel solo aan een nieuw avontuur te beginnen.....

Dat is toch best even wennen.... waar ik dus op het moment mee bezig ben en naar alle waarschijnlijkheid niet snel mee op ga houden.....

Ik denk niet dat ik een persoon ben die vliegen leuk vindt: het opstijgen is wel oke en daarna valt het best mee maar landen is echt vreselijk..... bij de kust van afrika begint het vliegtuig al te dalen en beginnen je oren te suizen en dan moeten we nog meer dan een half uur. Uiteindelijk hoor je alleen nog maar zacht gepraat als iedereen in zijn stoel is gaan zitten, omdat het moet, en je vraagt je af waarom iedereen aan het fluisteren is en waarom zelfs dat kleine kindje dat al een half uur aan het huilen is nauwelijks meer te horen is.... en dan kom je erachter dat het aan jezelf ligt en dat je oren het gewoon niet meer doen: die baby is nog even hard aan het schreeuwen en het gepraat waarvan je dacht dat het van ergens ver achter je kwam, komt van de mensen voor je op enkele tientallencentimeters afstand..... dat is echt even vaag....

Op het vliegveld volg je dan maar de rest van de mensen die wel schijnen te weten waar ze heen gaan, want het is niet echt geweldig duidelijk aangegeven, en dan heb je ineens een visa-sticker in je paspoort en je bagage in je handen (gelukkig was die aangekomen, want tijdens de vlucht kwamen ze ineens aanzetten met het feit dat ze bagage hadden achtergelaten in Keulen! Of we even een formulier in wilden vullen voor het geval die bagage vanjou bleek te zijn....losers ook echt!)en ga je op zoek naar de chauffeur die je naar je verblijf brengt. Gelukkig staan er maar zo'n honderd mensen op een rijtje te wachten, de helft daarvan met bordjes, dus dat gaat lekker snel....

Na een busritje naar de parkeerplaats, bevind je je in de auto en begint het avontuur pas echt. Want dan kom je in het Egyptische verkeer terecht, wat volgens mij ook net zo goed 'Chaos' of 'Gekkenhuis' genoemd kan worden. Als er iets hier beschouwd wordt als 'voor de sier' dan zijn het wel de strepen op de weg en de verkeersregels. Links inhalen, rechts inhalen, midden over de streep rijden, op 2 banen met 4 auto's naast elkaar, midden op de snelweg uit de auto stappen en meteen de weg oversteken: het kan allemaal.... en dan was het nog rustig, want het is dus zondagavond.

Gelukkig was de chauffeur wel capabel en kun je je onderweg dan ook nog even op andere dingen concentreren dan op het feit dat je voor je ogen elke paar seconden een aanstaand ongeluk ziet gebeuren (wat niet gebeurd, want iedereen hier zou professioneel botsautorijder kunnen zijn, maar dan natuurlijk zonder het botsen

). Dus ga je je afvragen of je ooit wel eens palmen in het echt hebt gezien en merk je op dat er gelukkig toch ook wel veel Engelse bordjes staan en dat foto's maken vanuit een rijdende auto terwijl het donker is, niet zo goed werkt...

Nu zit ik dus gezellig in mn eentje op mn kamer, even alles laten bezinken en wachten om te zien wie de rest van de gasten hier zijn.

Morgen op zoek naar een pinautomaat en een supermarkt of iets dergelijks, maar nu gewoon nog even niks....

Kus Loes