Khan al-Khalili, de bekende souvenirmarkt waar hopen toeristen op af komen, was afgelopen zondag de plek waar een 17-jarige Franse toeriste de dood vond en tientallen anderen gewond raakten...

Zoiets is toch onwerkelijk, op 5 kilometer afstand ongeveer, is een granaat afgegaan... een aanslag... in de stad waar je woont... ik had niet gedacht zoiets ooit mee te maken...

Niet dat we er nou direct bovenop zaten ofzo, maar je wordt gesmst en je verwacht dat het iets is van 'bel je nog even?' en dan blijkt het 'er is een bom ontploft in Cairo' te zijn. Dan zet je de tv aan en zie je de beelden.... bloed op de grond voor de Hussein moskee, een plaats waar je de weken ervoor twee keer bent geweest....

Toch is het makkelijk relativeerbaar en maakt niemand zich er echt druk over, wat de dag erna wel bleek toen we op school erover gingen praten en er eigenlijk weinig te zeggen viel. 'Zoiets kan gebeuren' is dan de opmerking. Klinkt raar, maar het is wel zo. Het kan overal gebeuren en dat het net daar is, is niet zo raar: een markt, druk bezocht door toeristen, al eerder de plek geweest waar een aanslag werd gepleegd (2005)... gelukkig was het nogal amateuristisch en zijn er niet meer mensen doodgegaan.

Hoe dom het ook mag klinken, gisteren zijn we (Ghilaan, Hafida, Jantine (klasgenoten) en ik) er alweer geweest. We gingen eigenlijk naar Moski, een wijk die er in de buurt ligt, maar uiteindelijk kwamen we toch in de Khan terecht.... zoals verwacht hartstikke rustig, in totaal misschien 20 toeristen gezien, terwijl het er normaal gesproken stikt van de mensen...

Echt onveilig voel je je dan niet, maar helemaal veilig ook niet... ik had steeds in mijn achterhoofd 'statistisch gezien is het er nu veiliger dan ooit', maar ja statistieken zeggen ook niet alles...

Vrolijker nieuws dan maar?

Volgende week gaan we alweer op studiereis! Dit jaar konden we kiezen tussen Luxor en Aswan of Midden-Egypte (Sohag, Asyut en Minya). Luxor en Aswan klinkt natuurlijk veel cooler, de toeristische plekken in Egypte (niet dat veel mensen op dit moment graag op een zwaar toeristische plek willen zijn ) die je gezien moet hebben, maar aangezien we daar al naar toe gaan als mijn familie op bezoek komt, heb ik toch maar voor Midden-Egypte gekozen. Het is niet zo makkelijk bereikbaar, dus gaan we met zn allen met een bus, in plaats van op eigen houtje (zoals bij Luxor en Aswan), er naar toe. De reis naar Midden-Egypte wordt dus een echte groepsreis: samen met de bus, samen in het hotel, samen in het klooster (we gaan er enkele Koptische kloosters bezoeken en twee nachten logeren we ook in een daarvan) in tegenstelling tot de reis naar Luxor en Aswan dus, die je helemaal zelf moet regelen en waarbij je de andere mensen maar enkele keren ziet die week als jullie samen iets gaan bezoeken...

Er is alweer meer dan een maand voorbij; de tijd gaat echt snel. Soms natuurlijk niet, zoals in de les als je je ogen niet meer open kunt houden van moeheid en je het liefst gewoon 2 dagen gaat slapen, maar eigenlijk je huiswerk nog moet doen, maar als je iets leuks aan het doen bent, vliegt de tijd...

Inmiddels carnaval gemist, mijn moeders verjaardag, andere verjaardagen, enkele borrels en activiteiten en nog veel meer te gaan... je krijgt er wat voor terug zullen we maar zeggen

Volgende week dus geen verhaal, want onderweg hebben we natuurlijk geen internet, maar de week daarna komt er een verslag van de studiereis...

Op school gaat het inmiddels al wat beter, maar dat ligt er ook maar net aan op welk moment en in welke les en bij welke leraar... soms voel je je dan echt zo dom, als een leraar je een vraag stelt en iedereen kijkt naar je en vraagt zich af waarom je zo'n makkelijke vraag niet kunt beantwoorden en het enige wat in je opkomt is '.........': niet de leukste momenten

, maar andere dingen maken dat weer goed, zoals een leraar die zegt dat je handschrift mooi is (mn Arabische handschrift ) of een leraar die even met je wil praten en je wordt al bang dat hij je gaat vragen waarom je overal zo slecht in bent, terwijl hij je eigenlijk alleen even wil zeggen dat je wat meer moet praten en niet bang hoeft te zijn om fouten te maken, want de leraren zijn er om te helpen, en dat hij wel gemerkt heeft dat je hem in de les goed verstaat en dat hij aan het huiswerk kan zien dat je niveau hogeris dan dat van de meeste van je klasgenoten.... ja dat is onverwacht, maar wel leuk om te horen natuurlijk!

Nu breng je ook veel meer tijd door met je klasgenoten dan voorheen: in Leiden zie je elkaar alleen in college of soms nog tussendoor om te lunchen samen of te studeren in de bieb, maar verder niet. Hier zie je elkaar veel meer op colleges, je hebt veel meer contact, ook buiten de les om ga je bijv. ergens samen heen, samen eten, samen een bezienswaardigheid bezoeken, samen je visum verlengen (wat helemaal niet zo'n drama was als verwacht: je leest en hoortallemaal van zo'n horrorverhalen over de Mugamma, het 'gemeentehuis' van Cairo, waar zo'n 15000 mensen werken en waar iedereen heen moet voor elke officiele overheidsaangelegenheid, maar het valt allemaal wel mee. Je haalt een formulier, vult het in, levert het in met een paar zegels die je te duur gekocht hebt, geeft je paspoort af en 2 uur later kun je het weer op komen halen, in de hoop dat het er nog is en niet ergens tussen verdwenen is, want je krijgt geen afgiftebewijs en ze gooien de paspoorten achter zich op tafel en je ziet de ergste scenario's al voor je en dan ga je het afhalen en dan hebben ze gewoon een stapeltje en dan moet je de jouwe aanwijzen. Dan kijken ze een beetje halfslachtig naar de foto en dan had je dus eigenlijk net zo goed die van iemand anders mee kunnen nemen... maar ja, het is allemaal goed gekomen en het was helemaal niet druk zoals je zou verwachten)... met andere woorden, zelfs als je niet bij elkaar woont, leef je op een of andere manier meer samen... dat komt waarschijnlijk door het samen in het buitenland zitten, maar hoe dan ook... het is best leuk: ik had niet gedacht mijn klasgenoten zo te leren kennen en het is nu ook echt gezellig in de klas

Afgelopen maandag hadden we geen excursie zoals gewoonlijk, maar een discussie over politiek en religie met Amerikaanse studenten. Zij waren allemaal afkomstig van Evangelistische universiteiten in de VS en zijn hier om Midden-Oosten studies te doen en de Islam te bestuderen, dus we wisten niet zo goed wat we ervan moesten verwachten. Gelukkig was het erg gezellig en interessant; het waren geen rare streng conservatieve mensen ofzo, gewoon studenten net als wij, waar we mee gepraat hebben over religie, Israel/Palestina, Turkije in de EU en het buitenlandse beleid van de VS en Europa/Nederland/Belgie in het algemeen tov het Midden-Oosten:een zeerleerzame dag.

Afgelopen woensdag (18-02)met een paar anderen (Ghilaan, Hafida en Esra) die nog niet geweest waren, de Piramides weer bezocht. Deze keer ging het iets minder makkelijk, want we kwamen van een andere kant, en toen zette de chauffeur ons verkeerd af, en toen kwamen we iemand tegen die ons wel naar de goede ingang wilde brengen en toen zette die ons ook weer ergens af waar we niet wilden zijn, en toen zijn we uiteindelijk maar met paard en wagen naar binnen gegaan om een tour langs de Piramides te maken. Eerst moest er natuurlijk wel nog een toegangskaartje gekocht worden en Ghilaan en Hafida (Egyptisch/Nederlands en Marokkaans) kregen het voor elkaar om een Egyptisch kaartje te kopen, wat maar 2 pond kost ipv 30 pond voor studenten, dus waren ze wel goedkoper uit. Niet makkelijker, want later bij de ingang, nadat ze bijna waren omgeslagen met hun karretje toen het paard de heuvel niet op kon komen en naar achter begon te rijden en tegen een politiehokje zou zijn gebotst zonder de hulp van omstanders, waarna er vaak de zweep overheen moest om toch nog naar boven te komen (zielig!

), werden ze ondervraagd door een politieagent die niet geloofde dat ze echt Egyptisch waren, maar na een lastig kruisverhoor mochten ze toch naar binnen. Deze keer de Piramides vanaf een andere kant gezien (zie foto's): het blijft toch leuk...

Dit was het wel weer voor deze keer, ik ben nu hartstikke moe (daar schijnt niemand hier vanaf te komen, zal wel aan de stress en vervuiling liggen) dus ik ga slapen en ik 'spreek' jullie over 2 weken wel weer

Kus Loes

Ps. Nee, ik heb Habib (dehopelijk over 3 maanden mee naar Nederlandgesmokkeldebaby-kameel) nog niet gevonden...