Sohag, Asyut en Minya, ookwel bekend als de Studiereis

Hoilieve Caduten en Limburgers (en die paar anderen die dit misschien lezen

)!

Ik had besloten om maar even te wachten met een nieuw verhaal, omdat ik maar 1 reactie had gekregen in 2 weken en me af begon te vragen of men mijn verhalen uberhaupt aan het lezen was, maar vandaag had ik ineens 5 hele lieve reacties erbij, dus schrijf ik nu nog maar even een stukje voor ik weer ga slapen...

Vorige week dus op studiereis geweest naar Midden-Egypte. Zondagmorgen, 8 uur, bij het instituut om van daaruit met de bus 8/9 uur te gaan rijden naar onze eerste bestemming: Sohag (we zijn eerst het verst weg gegaan, Sohag ligt niet heel ver van Luxor en dan naar boven gegaan langs de Nijl). We bleken met 20 personen te zijn met onze begeleiders leraar Koen en stagaire Marloes erbij (allebei 25 dus een gezellig jongerentripje

) plus 2 chauffeurs en 1 onverwachte beveiligingsman, die er toen net niet meer inpaste (mhuahaha dat zal ze leren om ons te dwingen zo'n persoon mee te nemen) maar jammer genoeg kunnen Egyptische vervoersmiddelen op zo'n moment hartstikke efficient zijn en veranderen de stoelleuningen dan in gangpadstoeltjes. Dan vraag je je af waarom ze nog niet op het concept 'laadbak/kattenbak (whatever het in het ABN ook heet ) zijn gekomen... nee alle koffers worden gewoon weer fijn op het rekje bovenop de bus gestouwd en we hadden geluk dat er nog touw was gevonden anders waren we vast en zeker meerdere dingen kwijtgeraakt (nu was er alleen een keer een tas opengegaan, maar daar hebben we daarna niks meer van gehoord, dus ik denk dat er niks uit miste). Dus wij op weg...na ongeveer 9 uur door de barre woestijn te hebben gereden, komen we dan aan bij Deir al-Ahmar, het Rode Klooster, waar we 2 nachten zullen verblijven. We moeten meteen wat komen drinken bij pater Anthonius die de boel runt daar, waarna we naar onze verschillende verblijven worden gebracht (want jongens en meisjes in hetzelfde gebouw kan natuurlijk niet, dus zitten wij op zo'n kilometer afstand ofzo terwijl de jongens nog geen honderd meter hoeven te lopen....grrr). Ik zit bij de 3 Vlaamse meisjes van het andere programma op de kamer, Janna, Annabel en Lene, wat heel gezellig blijkt. We eten 's avonds ook op het klooster en gaan daarna.... je raadt het nooit.... een potje voetballen met de monnikken/dorpsjeugd/geen idee wie ze waren maar het waren een groep jongens/mannen die geen probleem hadden om ook met meisjes te voetballen (shocker!) dus hebben we ongeveer anderhalf uur rondgerend, waarna ik de rest van de week spierpijn had.... minder leuk, want het blijkt dat heel Egypte last heeft van hoge stoepen ipv alleen Cairo.

Na een nachtje op de heerlijk harde bedden (ik werd er elke 2 uur wakker van en op de 2e nacht rond 3 uur 's nachts er pas achtergekomen dat het helpt om op mijn deken te gaan liggen) kregen we een rondleiding in het Rode Klooster en gingen daarna naar het Witte Klooster, waar we ook nog een rondleiding kregen (beide Koptische Kloosters trouwens)... toen hadden we onze portie Christelijkheid wel weer even gehad en konden we nog even rondlopen in Sohag, waar ging hol te doen valt (zoiets als Kronenberg, maar dan zonder de rustieke plattelandsheid voor wie begrijpt wat ik bedoel

) dus we waren blij toen we weer terug mochten om te gaan slapen (je kon daar niks echt zelf doen, want het reizen ging altijd per bus en met beveiliging) en toen we terug kwamen in het klooster werden we er dus ook van weerhouden om nog iets te gaan drinken in het dorp, want we mochten niet in contact komen met de Egyptenaren.... die zijn kennelijk gevaarlijk.... not!

Volgende dag op weg naar Asyut, waar we wel in een hotel sliepen, dit maal met Marloes en Barbera op de kamer, en gelukkig ook een betere douche. Met zn allen 's middags gaan eten , na een bezoek aan de universiteit, waar wij weer eens de bezienswaardigheid waren ipv andersom, en daarna naar de overkant van de Nijl om een paar faraonische overblijfselen te bekijken en een textielfabriekje te bezoeken... lekker ouderwets, maar wel prachtige soort van handgemaakte dingen, waaronder mijn mooie, nieuwe, gigantische sjaal

. 's Avonds op de enige plek waar je alcohol kon krijgen, de 'bar' van het hotel, nog een paar biertjes gedronken en gekaart en om 3 uur 's nachts besloten dat we honger hadden dus ipv meteen naar bed te gaan, zijn we, Marloes, Barbera en ik, de politiemannen bij de ingang gaan vragen of we nog wat eten mochten gaan halen... zij keken ons aan of we gek waren (was idd een beetje rare vraag maar oke) maar het mocht en toen liepen we dus gezellig met 2 agenten bij ons naar de dichsbijzijnde falafeltent, waar we voor een paar cent wat broodjes shawerma etc haalden

De volgende dag op weg naar Minya, na een bezoek aan het Lilian Trasher weeshuis, opgericht door een Amerikaanse in de jaren '20, uitgegroeid tot een soort van Christelijke gemeenschap met een eigen ziekenhuisje, boerderij, scholen en huisvesting omringd door muren. Het doet allemaal lichtelijk cult-achtig aan en aangezien ze de Pinksterbeweging aanhangen is het allemaal een beetje intens en indoctrinerend, maar ja, het was leuk om gezien te hebben...

Voordat we naar het hotel gingen, eerst nog langs Tuna al-Gebel, een faraonische begraafplaats van een aantal rijke mensen en een hoop offerdieren (ibissen en bavianen), en na een rondleiding van een gids met een spraakgebrek in Engels en Arabisch (heel handig) nog een woestijnheuvel beklommen (het was midden in de woestijn) met steile zanderige wanden dus niet zo makkelijk als het leek en we kwamen dus ook half dood en kruipend boven aan, maar het uitzicht was het waard.

Minya bleek de mooiste stad van de 3, maar weer met alle politiebegeleiding erbij, wordt het er allemaal niet beter op (op de laatste dag wilden we met wat mensen een felucca-tochtje gaan maken over de Nijl, maar toen de politie zich er mee ging bemoeien ging het niet zo makkelijk meer: eerst mochten we er niet op, toen moesten we met de groep bij elkaar blijven, toen mochten we doen wat we wilden, zolang we niet met de hele groep op de boot gingen, toen mochten we 2 groepen vormen, toen was een groep weg en een bij de boot en toen moesten we eigenlijk toch bij elkaar blijven, toen mochten we evengoed niet op de boot, toen deden we het toch, toen gingen ze de kapitein bedreigen, uiteindelijk kwam er versterking, maar wij trokken ons er niks van aan en bleven zitten tot we gingen... beetje verwarrend die mensen, maar ja uiteindelijk was er nauwelijks wind dus moesten we met wat gepeddel naar de overkant en toen met behulp van een politieboot een stukje stroomopwaarts... kan niet zeggen dat het alle moeite waard was, maar het was wel even lekker om op het water te zitten)

's avonds met bijna iedereen gezellig ergens gaan eten (heel toevallig weer de enige plek in de stad waar alcohol werd geserveerd

) en om 1 uur terug naar het hotel gehobbelt, waar ik deze keer op een kamer zat met Mireille en Nezha, de 2 meisjes uit Utrecht.

Op de laatste dag naar Beni Hassan, faraonische graven in de rotsen een stukje buiten Minya, de eerste echte faraonische tempels die ik hier heb gezien van binnen (de Piramides nog steeds alleen de buitenkant) en ze waren heel mooi bewaard gebleven en deze keer een gids zonder spraakgebrek, dus dat ging goed.... daarna nog naar Zawiyyet al-Mayyiteen, een necropolis (volgens mij hebben we de hele week bijna alleen maar graven enz bezocht) die lijkt te bestaan uit enkele kilometers eierdopjes waar dan mensen in liggen (zie foto's)...

's middags vrij en dus wat rondgelopen in Minya, het feluccatochtje gemaakt, een 's avonds op een van de kamers gehangen en wat gedronken en spelletjes gespeeld, tot we honger kregen en nog wat pizza gingen halen, waarna we op een andere kamer belandden tot we zin kregen in een ijsje en ik dus met Lene rond middernacht eropuit ging om waterijsjes te vinden.... dan blijkt pas hoe raar de politie echt is... 's middags raken ze helemaal in paniek als je er met 20 man op uit wil en moet je een half uur wachten tot ze een politieauto hebben kunnen optrommelen om mee te gaan en als je met zn tweeen, als meisjes nog wel, om middernacht de deur uit loopt merken ze het nog nauwelijks op, laat staan dat ze je volgen.... dat slaat toch nergens op? (rethorische vraag, tuurlijk slaat dat nergens op

)

Eindelijk thuis gekomen, dodelijk vermoeid, is mijn lamp die op zo'n 3 meter hoogte hangt ook nog eens stuk.... op zulk soort momenten ben ik blij dat ik in Egypte woon, want dan loop ik gewoon even naar beneden en vraag de bawaab (de portier) of hij de lamp wil komen maken, dus dan komt hij met de ladder, sloopt mijn lamp eraf, doet er een nieuwe lamp in, maakt de lamp schoon, hangt hem weer op en 10 pond later (nog geen 1,5 euro) is hij weer de deur uit... als ik zoiets nou in Leiden had

Dat was de studiereis wel zo'n beetje (beetje??? ja beetje, want ik had nog meer kunnen vertellen hoor

) en nu is er alweer een schooldag en een vrije maandag (nationale feestdag vandaag, de geboortedag van de Profeet, dus we zijn vrij, maar van feestelijkheden ofzo heb ik niks gemerkt, want ik moest natuurlijk weer eens huiswerk maken ) voorbij en morgen gaat de week weer verder....

Nog 3 weekjes en dan komt mijn familie alweer op bezoek... het gaat ineens wel snel, want dan is het korte programma alweer voorbij en dan hebben zij tentamens en gaan daarna weg, en dan hoeven wij ook nog maar een paar weken....

Oke ik weet het dit was veel te veel informatie, maar als ik eenmaal aan het schrijven ben dan wil ik alles ook vertellen, dus jullie zullen het er maar mee moeten doen

Foto's volgen later, aangezien het alweer bijna 1 uur is en ik te moe ben om dat nu nog te gaan doen....

Ma'a salaama wi tisbah ala xer! (Tot ziens en weltrusten

)

Kus Loes

Ps. Suus thanx voor de Steengoed en Sanne gefeliciteerd met je zwangerschap!

Ps.2. Mia gefeliciteerd met je 50e verjaardag!

Khan al-Khalili

Khan al-Khalili, de bekende souvenirmarkt waar hopen toeristen op af komen, was afgelopen zondag de plek waar een 17-jarige Franse toeriste de dood vond en tientallen anderen gewond raakten...

Zoiets is toch onwerkelijk, op 5 kilometer afstand ongeveer, is een granaat afgegaan... een aanslag... in de stad waar je woont... ik had niet gedacht zoiets ooit mee te maken...

Niet dat we er nou direct bovenop zaten ofzo, maar je wordt gesmst en je verwacht dat het iets is van 'bel je nog even?' en dan blijkt het 'er is een bom ontploft in Cairo' te zijn. Dan zet je de tv aan en zie je de beelden.... bloed op de grond voor de Hussein moskee, een plaats waar je de weken ervoor twee keer bent geweest....

Toch is het makkelijk relativeerbaar en maakt niemand zich er echt druk over, wat de dag erna wel bleek toen we op school erover gingen praten en er eigenlijk weinig te zeggen viel. 'Zoiets kan gebeuren' is dan de opmerking. Klinkt raar, maar het is wel zo. Het kan overal gebeuren en dat het net daar is, is niet zo raar: een markt, druk bezocht door toeristen, al eerder de plek geweest waar een aanslag werd gepleegd (2005)... gelukkig was het nogal amateuristisch en zijn er niet meer mensen doodgegaan.

Hoe dom het ook mag klinken, gisteren zijn we (Ghilaan, Hafida, Jantine (klasgenoten) en ik) er alweer geweest. We gingen eigenlijk naar Moski, een wijk die er in de buurt ligt, maar uiteindelijk kwamen we toch in de Khan terecht.... zoals verwacht hartstikke rustig, in totaal misschien 20 toeristen gezien, terwijl het er normaal gesproken stikt van de mensen...

Echt onveilig voel je je dan niet, maar helemaal veilig ook niet... ik had steeds in mijn achterhoofd 'statistisch gezien is het er nu veiliger dan ooit', maar ja statistieken zeggen ook niet alles...

Vrolijker nieuws dan maar?

Volgende week gaan we alweer op studiereis! Dit jaar konden we kiezen tussen Luxor en Aswan of Midden-Egypte (Sohag, Asyut en Minya). Luxor en Aswan klinkt natuurlijk veel cooler, de toeristische plekken in Egypte (niet dat veel mensen op dit moment graag op een zwaar toeristische plek willen zijn ) die je gezien moet hebben, maar aangezien we daar al naar toe gaan als mijn familie op bezoek komt, heb ik toch maar voor Midden-Egypte gekozen. Het is niet zo makkelijk bereikbaar, dus gaan we met zn allen met een bus, in plaats van op eigen houtje (zoals bij Luxor en Aswan), er naar toe. De reis naar Midden-Egypte wordt dus een echte groepsreis: samen met de bus, samen in het hotel, samen in het klooster (we gaan er enkele Koptische kloosters bezoeken en twee nachten logeren we ook in een daarvan) in tegenstelling tot de reis naar Luxor en Aswan dus, die je helemaal zelf moet regelen en waarbij je de andere mensen maar enkele keren ziet die week als jullie samen iets gaan bezoeken...

Er is alweer meer dan een maand voorbij; de tijd gaat echt snel. Soms natuurlijk niet, zoals in de les als je je ogen niet meer open kunt houden van moeheid en je het liefst gewoon 2 dagen gaat slapen, maar eigenlijk je huiswerk nog moet doen, maar als je iets leuks aan het doen bent, vliegt de tijd...

Inmiddels carnaval gemist, mijn moeders verjaardag, andere verjaardagen, enkele borrels en activiteiten en nog veel meer te gaan... je krijgt er wat voor terug zullen we maar zeggen

Volgende week dus geen verhaal, want onderweg hebben we natuurlijk geen internet, maar de week daarna komt er een verslag van de studiereis...

Op school gaat het inmiddels al wat beter, maar dat ligt er ook maar net aan op welk moment en in welke les en bij welke leraar... soms voel je je dan echt zo dom, als een leraar je een vraag stelt en iedereen kijkt naar je en vraagt zich af waarom je zo'n makkelijke vraag niet kunt beantwoorden en het enige wat in je opkomt is '.........': niet de leukste momenten

, maar andere dingen maken dat weer goed, zoals een leraar die zegt dat je handschrift mooi is (mn Arabische handschrift ) of een leraar die even met je wil praten en je wordt al bang dat hij je gaat vragen waarom je overal zo slecht in bent, terwijl hij je eigenlijk alleen even wil zeggen dat je wat meer moet praten en niet bang hoeft te zijn om fouten te maken, want de leraren zijn er om te helpen, en dat hij wel gemerkt heeft dat je hem in de les goed verstaat en dat hij aan het huiswerk kan zien dat je niveau hogeris dan dat van de meeste van je klasgenoten.... ja dat is onverwacht, maar wel leuk om te horen natuurlijk!

Nu breng je ook veel meer tijd door met je klasgenoten dan voorheen: in Leiden zie je elkaar alleen in college of soms nog tussendoor om te lunchen samen of te studeren in de bieb, maar verder niet. Hier zie je elkaar veel meer op colleges, je hebt veel meer contact, ook buiten de les om ga je bijv. ergens samen heen, samen eten, samen een bezienswaardigheid bezoeken, samen je visum verlengen (wat helemaal niet zo'n drama was als verwacht: je leest en hoortallemaal van zo'n horrorverhalen over de Mugamma, het 'gemeentehuis' van Cairo, waar zo'n 15000 mensen werken en waar iedereen heen moet voor elke officiele overheidsaangelegenheid, maar het valt allemaal wel mee. Je haalt een formulier, vult het in, levert het in met een paar zegels die je te duur gekocht hebt, geeft je paspoort af en 2 uur later kun je het weer op komen halen, in de hoop dat het er nog is en niet ergens tussen verdwenen is, want je krijgt geen afgiftebewijs en ze gooien de paspoorten achter zich op tafel en je ziet de ergste scenario's al voor je en dan ga je het afhalen en dan hebben ze gewoon een stapeltje en dan moet je de jouwe aanwijzen. Dan kijken ze een beetje halfslachtig naar de foto en dan had je dus eigenlijk net zo goed die van iemand anders mee kunnen nemen... maar ja, het is allemaal goed gekomen en het was helemaal niet druk zoals je zou verwachten)... met andere woorden, zelfs als je niet bij elkaar woont, leef je op een of andere manier meer samen... dat komt waarschijnlijk door het samen in het buitenland zitten, maar hoe dan ook... het is best leuk: ik had niet gedacht mijn klasgenoten zo te leren kennen en het is nu ook echt gezellig in de klas

Afgelopen maandag hadden we geen excursie zoals gewoonlijk, maar een discussie over politiek en religie met Amerikaanse studenten. Zij waren allemaal afkomstig van Evangelistische universiteiten in de VS en zijn hier om Midden-Oosten studies te doen en de Islam te bestuderen, dus we wisten niet zo goed wat we ervan moesten verwachten. Gelukkig was het erg gezellig en interessant; het waren geen rare streng conservatieve mensen ofzo, gewoon studenten net als wij, waar we mee gepraat hebben over religie, Israel/Palestina, Turkije in de EU en het buitenlandse beleid van de VS en Europa/Nederland/Belgie in het algemeen tov het Midden-Oosten:een zeerleerzame dag.

Afgelopen woensdag (18-02)met een paar anderen (Ghilaan, Hafida en Esra) die nog niet geweest waren, de Piramides weer bezocht. Deze keer ging het iets minder makkelijk, want we kwamen van een andere kant, en toen zette de chauffeur ons verkeerd af, en toen kwamen we iemand tegen die ons wel naar de goede ingang wilde brengen en toen zette die ons ook weer ergens af waar we niet wilden zijn, en toen zijn we uiteindelijk maar met paard en wagen naar binnen gegaan om een tour langs de Piramides te maken. Eerst moest er natuurlijk wel nog een toegangskaartje gekocht worden en Ghilaan en Hafida (Egyptisch/Nederlands en Marokkaans) kregen het voor elkaar om een Egyptisch kaartje te kopen, wat maar 2 pond kost ipv 30 pond voor studenten, dus waren ze wel goedkoper uit. Niet makkelijker, want later bij de ingang, nadat ze bijna waren omgeslagen met hun karretje toen het paard de heuvel niet op kon komen en naar achter begon te rijden en tegen een politiehokje zou zijn gebotst zonder de hulp van omstanders, waarna er vaak de zweep overheen moest om toch nog naar boven te komen (zielig!

), werden ze ondervraagd door een politieagent die niet geloofde dat ze echt Egyptisch waren, maar na een lastig kruisverhoor mochten ze toch naar binnen. Deze keer de Piramides vanaf een andere kant gezien (zie foto's): het blijft toch leuk...

Dit was het wel weer voor deze keer, ik ben nu hartstikke moe (daar schijnt niemand hier vanaf te komen, zal wel aan de stress en vervuiling liggen) dus ik ga slapen en ik 'spreek' jullie over 2 weken wel weer

Kus Loes

Ps. Nee, ik heb Habib (dehopelijk over 3 maanden mee naar Nederlandgesmokkeldebaby-kameel) nog niet gevonden...

Sofia, George en de Hangende Kerk van Babylon...

Wederom Ahlan wa sahlan (Welkom!) op mijn blog,

Weer een week verder (gaat aan de ene kant best snel, aan de andere kant langzaam als je bedenkt dat het nog meer dan 3 maanden duurt) en de leraren hebben inmiddels collectief besloten steeds met 6 stappen tegelijk te gaan (dat weet ik niet zeker, maar ze zijn verdacht...).Moeilijk, als je het bij stap 1 al niet meer volgt....

Het begint niet zo moeilijk met jezelf voorstellen en de les daarna gaan we gewoon vrolijk beginnen met het bespreken van het nieuws, wat zeer lastig is, omdat je niks van het nieuws kunt volgen (vooral als er een nieuwslezeres bij is die nog eens 5 keer zo snel praat als normaal) en dus geen idee hebt waar je het over hebt of waar de leraar het over heeft....

Anyway, dat gaat dus lekker zn gangetje, elke dag is weer een andere, one day at a time..... of zoiets

...

met andere woorden, de Egyptische mentaliteit (is ook heel leuk als je de leraar probeert te verklaren waarom je huiswerk niet af is en dan zegt dat je niet dacht dat hij op zn Nederlands 'morgen inleveren' bedoelde, maar op zn Egyptisch, wat dus zoiets betekent als 'als ik er tijd voor heb, misschien heb ik het dan volgende week, maar misschien ook niet, in sha allah (wordt bij elke afspraak gezegd zodat niemand je ooit ervan kan beschuldigen dat je ergens niet bent komen opdagen, want als je in sha allah zegt (als God het wil) dan betekent het dus gewoon dat God het niet wilde dat je op kwam dagen en dan is dat maar te accepteren)... jammer genoeg trappen leraren daar niet in...

)

Terug naar de titel: ik dacht laat ik eens een titel bedenken waar iedereen zoiets bij heeft 'waar gaat dit nou weer over?' Heel simpel, over Sofia, George en de Hangende Kerk van Babylon....

Ik ben er namelijk eindelijk achter gekomen wat de namen zijn van de katten die hier ook in huis wonen (niet dat dat zo moeilijk was, gewoon een kwestie van mijn huisgenoot vragen

, maar toch...). Die namen zijn dus Sofia (een kat van de straat die was gevonden door vrienden van mijn huisgenoot Giovanna, toen ze nog maar een kleine kitten was) en George (de kat van een meisje wat hier ooit heeft gewoond, maar die niet mee genomen kon worden toen zij weg ging en dus maar gebleven is. Kennelijk woont zijn oma boven een restaurant 2 straten verderop... vreselijk interessante informatie allemaal he? ).

Voor foto's, zie fotoserie Sofia, George en de Hangende Kerk van Babylon.

Om terug te komen op die titel, vandaag hadden we dus weer een excursie.

Vorige week bezochten we Fatimidisch/Oud Cairo (zie foto's) en zagen we een oud Ottomaanse huis en Mamlukse en Fatimidische moskeen, vandaag gingen op weg naar Coptisch Cairo.

Hier hebben we eerst El-Muallaqa, de Hangende Kerk, bezocht, een Coptische kerk zonder fundamenten (vandaar hangend), en daarna een andere kerk, waarvan gezegd wordt dat daar de Heilige familie (Maria, Jozef etc.) begraven is in de crypte (maar waarvan ook gezegd wordt dat het net zo goed 100 meter verderop geweest kan zijn, men heeft dus eigenlijk gewoon geen idee...)

Daarna nog een van de twee synagoges die Cairo rijk is binnengegaan (waar in de 19e eeuw duizenden documenten zijn gevonden die een grote historische waarde hebben door de kijk in het dagelijks leven van de 7e tot de 11e eeuw die ze bieden en die nu voor een groot deel in Cambridge liggen (in ieder geval geen enkele meer daar)) en dan op naar het Coptisch museum (totaal niet boeiend, maar het was een mooi gebouw en na er in 5 minuten door heen te zijn geraced, lekker in de zon gaan zitten

).

En wat Babylon betreft, kennelijk waren er ooit meerdere Babylons (nou ja er was maar een echt Babylon, maar waarschijnlijk is het door Babyloniers gebouwd, dus het heette ook Babylon, wat mij ook heel waarschijnlijk lijkt door de overeenkomsten: hangende tuinen, hangende kerken; ze deden gewoon allemaal moeilijk dus

), en dit Fort Babylon is ooit in de zesde eeuw voor Christus gebouwd door Perzen op de oostelijke oevervan de Nijl (op de plaats waar nu dus Coptisch Cairo ligt) en was belangrijk door zijn strategische ligging, op de grens tussen Neder-Egypte en Midden-Egypte.

Dus weer een hoop geleerd en in de komende maanden vast nog veel meer.... in kan haastniet wachten

....

Ter illustratie van dit verhaal voeg ik natuurlijk weer een fotoserie toe

Tot de volgende keer!

Kus Loes

Op zondag naar school...

Het is even wennen hoor, naar school gaan op zondag. Je krijgt er wel een vrije vrijdag voor terug, maar het blijft raar...

Ik heb inmiddels het gevoel dat ik hier al een eeuwigheid ben en niet pas 2 weken. Je went er snel aan, vooral als je veel rondloopt en verkent... als andere studenten de weg ergens naartoe niet weten, ben ik vaker degene die het uitlegt (als het in Zamalek is, waar ze moeten zijn... natuurlijk is het een beetje belachelijk om nu al heel Cairo te kennen, ik denk niet dat iemand dat kent, zelfs mensen die hier hun hele leven gewoond hebben niet). Op dit soort momenten ben ik blij met mijn vermogen om me te kunnen orienteren op kaarten en om namen makkelijk te onthouden... het helpt, ik voel me nooit verdwaald (niet echt in ieder geval

).

Nu zit ik hier, alweer een dag school van mijn 2e schoolweek achter de rug, op mijn balkon (ja mijn kamer heeft een balkon, ik heb geprobeerd een filmpje op mijn hyves te zetten (hier lukte het al helemaal niet), maar dat ging niet zo goed, dus ik probeer het later nog wel eens), want dat is de enige plaats hier in huis waar internet het momenteel fatsoenlijk doet. Dat wisselt af, vorige week was het de woonkamer, daarna alleen in de verre hoek van mijn slaapkamer en nu dus alleen buiten

. Maar goed dat het hier 20 graden is en dat buiten zitten best relaxt is, in tegenstelling tot bij jullie, waarvan ik heb gehoord dat het sneeuwt..... Ook leuk, maar ik geef hier toch de voorkeur aan. Al is het wel jammer dat het hier geen goed idee is om met korte mouwen op straat te lopen, want als de zon op je schijnt en de temperatuur op loopt (vandaag en morgen zou het rond de 30 graden moeten worden, is het niet, daar niet van) is het met een lange jas aan niet altijd even lekker....

School is super moeilijk, want bijna alle lessen zijn meteen in het Arabisch en ook nog lekker verwarrend, 2 soorten door elkaar: Fusha (standaard arabisch) in de lessen over media en brieven enz. en Amiyya (Egyptische spreektaal) in de rest van de lessen over taal in de praktijk. en dan heb je ook nog eens lessen, waarbij je in hetFusha aan het lezen bent en in het Amiyya aan het praten of in het Amiyya aan het lezen (wat eigenlijk helemaal niet kan, want het is geen geschreven taal, dus de transcriptie laat vaak te wensen over) of je hebt net huiswerk gemaakt in Fusha en dan heb je weer een les in het Amiyya... en dan versta ik van beiden nog niet eens de helft

probeer je dat maar eens voor te stellen! Het helpt wel met leren, want nu moet je gewoon veel sneller en in Nederland schoot het gewoon voor geen meter op....

Gisteren nog naar een voorstelling van een Sufi-dansgroep geweest, hartstikke mooi: heel veel kleuren en ronddraaien (een paar mannen doen niks anders dan ronddraaien, tientallen minuten achter elkaar, met kleurrijke doeken om die rondzwaaien)mooie muziek en een geweldige sfeer gewoon. Daarna nog wat gaan drinken en dan thuis nog even wat huiswerk maken (nou ja even, een stukje nieuws bekijken van enkele minuten duurt al gauw enkele uren om alleen nog maar de hoofdlijnen te begrijpen....).

Afgelopen donderdag was er een borrel van de ambassade voor alle Nederlanders hier of zoiets (niet dat iemand daarop gecontroleerd werd

): van 6 tot 9 gratis bier, dus dat komt wel goed . Deze borrel wordt elke eerste donderdag van de maand gehouden in een cafe/bar in de buurt, dus wel leuk (niet dat ik er nog vaak heen kan, in maart zijn we op studiereis en in april komen mijn ouders en broertjes op bezoek dus dan houd ik alleen mei nog over...).

Vorige week en deze ook al verschillende bars/clubs bezocht, even kijken of ze zo leuk waren als beschreven... sommige wel, sommige niet, de leukste moeten volgens mij nog een keer komen, maar dat zien we dan wel....

Ik ga vanavond denk ik maar eens de bezorgservice hier uitproberen (alles bezorgt, heerlijk handig

) en zometeen nog wat rondstruinen en wat huiswerk maken...

Er zitten leuke kanten aan hier wonen, maar toch ook mindere: ik mis mijn fiets (als ik eenmaal een keer heb gefietst als ik terug ben, maak ik me daar ook niet meer druk om, maar ja, nu even wel), want de mentaliteit uit Leiden is eindelijk aangeslagen (hoe dichtbij iets ook is, met je fiets is het handiger en alles buiten de Singels is ver

nooit gedacht dat ik ook zo zou gaan denken, maar wonen in het centrum heeft me verwend denk ik) en ik mis iedereen en ik mis de borrel en dixo's en ik mis raar doen met mijn dispuutsgenoten en thuis op de bank tv kijken en alle leuke activiteiten voor het lustrum van Quintus of gewoon Caduta activiteiten en mijn broertje om lastig te vallen of te knuffelen of mijn moeder die overal om zeurt, maar wat waarschijnlijk toch wel beter voor me is (zie je ik kan het wel toegeven , niet dat ik dat ooit weer ga doen, dus geniet ervan) ... en het is pas net begonnen

Nu ga ik weer verder voor ik echt melodramatisch ga worden...

Ma'a Salaama en tot de volgende keer!

Kus Loes

Ps. Lisa gefeliciteerd met je verjaardag! (ik hoop dat ik verder niet iemand vergeten ben...)

Update: hier de link naar mijn account @ myphotoalbum.com waar een filmpje van mijn apartement op staat

www.deltaq1008.myphotoalbum.com

Een eigen huis, een plek onder de zon...

Oké, misschien geen eigen huis, maar wel een eigen kamer! yay!

Ik heb de afgelopen 2 dagen geen internet gehad, dus even een samenvatting van de week dan maar...

Maandag vrij weinig uitgevoerd, dus valt ook niks over te vertellen (dat ik me kan herinneren in ieder geval

)

Dinsdag op zoek naar een kamer: 's middags een kamer bezocht en 's avonds twee, waarvan ik bij de laatste pas 24 uur later te horen zou krijgen of ik hem kon krijgen en hij was ook duur, dus uiteindelijk maar gewoon voor de eerste gegaan, die ik sowieso kon krijgen.

De rest van de dag het eiland Zamalek verkend (zie foto's dag 4) waar het Instituut zich bevind en mijn kamer nu dus ook (5 minuten lopen of zo, geweldig ). Gewoon niet op de kaart kijken, blik op oneindig zetten en lopen.... zo kom je nog eens ergens en ik ken nu al vrij goed de weg, dus dat is ook wel handig.

Woensdag eindelijk, na al 4 dagen in Cairo te zijn geweest en ze nog steeds niet gezien te hebben, zelfs niet vanuit de verte of zo, de Piramides bezocht! dubbel yay!

Barbera mijn, toen nog, kamergenoot op het Instituut had de dag ervoor een appartement gevonden met 2 anderen, maar bleef nog een nacht in het gastenverblijf. Zij hadden dus afgesproken om woensdagmorgen naar de Piramides te gaan en Barbera vroeg of ik zin had om mee te gaan. Het lijkt me vrij duidelijk wat daar het antwoord op moet zijn, dus gingen we met zn vieren, Barbera, haar huisgenoten Marloes en Jan-Jaap, en ik.

Eerst moesten Barbera's koffers nog naar hun appartement versleept worden (heel leuk als je een taxi neemt met veel koffers bij je, dan gooien ze die gewoon in het rekje wat boven op zit en dan is het maar hopen dat ze er niet af vallen, want de rand is maar 10 cm ofzo, en als je pech hebt, staat het ook nog bol), maar toen gingen we toch op weg.

En tijdens die reis merk je toch een wel heel groot verschil met Nederland op: in Nederland bel je een taxi, die komt naar je toe, je stapt in, hij rijdt naar je bestemming, je stapt uit, betaalt en je bent klaar.

Niet in Cairo: hier ga je op straat staan, je kijkt een taxichauffeur aan als hij voorbij komt rijden (elke 2e auto in Cairo is een taxi, dus dat komt vrij vaak voor) of je steekt je hand op, maar dat is meestal niet nodig, en als hij stopt (hij wil geld verdienen, natuurlijk stopt hij) zeg je waar je heen wil en als hij hetdaarmee eens isstap je in (of je spreekt eerst een prijs af, maar dat kan ook achteraf). Natuurlijk kent elke taxichauffeur de Piramides, dus dat is geen probleem. En dan zit je in zo'n taxi en dan gaan je reisgenoten proberen een gesprek te voeren met de taxichauffeur in het Arabisch, en voor je het weet, ben je van de route afgegaan en zit je op een terrasje thee te drinken, waartoe de chauffeur je had uitgenodigd ...interessante ontwikkeling nietwaar?

Even later ben je dan weer op weg en je hebt ze inmiddels vanaf de weg al zien liggen: de Piramides!!! Met mijn Internationale Studentenkaart lekker 50% korting op de entree en we zijn binnen... eerst de Sphinx die ervoor ligt bekijken en natuurlijk veel foto's van maken en dan lopen we verder, langs alle verkopers van souvenirtjes, ploeterend door het zand (het was niet de gemakkelijkste weg die we genomen hadden) en komt de zoveelste kamelendrijver naar je toe met de vraag of je en tochtje wil maken naar de Piramides toe. Je bedenkt je dat dit geen goede weg is en dat ze nog best wel ver weg liggen en gaat er uiteindelijk maar op in. Marloes was eerder al op een paard gestapt om een tocht te gaan maken, want ze was al eens eerder daar geweest, dus we waren nog met zn drieën. Barbera en ik samen op een kameel, Jan-Jaap op de andere, de drijvers lopen ervoor, en dan ga je omhoog en vooruit. Doodeng, dat omhoog en omlaag gaan, want niet alle poten gaan tegelijk, dus je hangt eerst naar voren en dan naar achteren en dan ga je nog eens omhoog....

Na een paar honderd meter stopt de drijver en vraagt of we nog een echte tocht naar de Piramides wilden doen... wij voelden ons afgezet, want we hadden eerst al een prijs afgesproken voor een tochtje, bleek dat voor die paar honderd meter te zijn, waar je niks aan hebt want dichterbij ben je niet gekomen. Uiteindelijk, na wat chagrijnige onderhandelingen, toch maar gedaan en dan komen de drijvers er ook nog eens bijzitten! Laat me je vertellen, met zn drieën op een kameel is niet comfortabel (met zn tweeën is al niet alles, maar dat gaat nog, je moet eigenlijk gewoon alleen zitten, zodat je mee kunt bewegen met de kameel), je zit gewoon helemaal op elkaar geperst en je kunt geen kant op en je krijgt meteen al kramp in je been en bij elk kuiltje en heuveltje pakt die drijver je armen om hem vast te houden, 'want nu gaan we toch wel wat sneller...' gezellig...

dan moeten er even foto's genomen worden op de plaats waar je alle 9 piramides tegelijk kunt zien en dan gaan we weer verder, deze keer wel in de richting van de piramides. Nu zit ik achter i.p.v. in het midden en dat is nog erger, want nu heb je ook dat houten ding in je rug en dat wordt er bij elke beweging tegenaan geduwd...

Nadat we er van af zijn gegaan, de kamelendrijver teveel betaald hebben, wat hebben gegeten en nog wat rond hebben gestruind, hebben we helaas geen tijd meer om in een piramide te gaan kijken, dus ploeteren we terug, want we moeten voor 2 uur de sleutel van de kamer nog terugbrengen naar het Instituut en ik had nog niks afgesproken over de kamer, dus moest ik even kijken of ik nog een nacht daar kon blijven, maar het zat weer vol, dus dan maar een nachtje logeren bij Barbera, Marloes en Jan-Jaap. Marloes was jarig, dus wij hadden nog even alcohol ingekocht om het te vieren en boodschappen gedaan om in hun appartement te gaan eten. Bij nadere inspectie bleken er kakkerlakken in hun keuken te zitten (bah!) maar gelukkig verkochten ze in een winkeltje tegenover het appartement insectenverdelger (uiteindelijk die hele keuken vergast met 4,5 bus verdelger , leuke manier om je verjaardag te vieren zou ik zeggen

). Tussendoor ben ik nog even de borg van mijn kamer langs gaan brengen, dus dat was geregeld, en uiteindelijk konden we enkele uren later gaan koken en eten. Marloes had een harde schijf met allerlei series en films meegenomen, dus later nog 2 afleveringen Gossip Girl gekeken en daarna met zn drieën (Jan-Jaap moest nog even leren) naar de Cairo Jazz Club, waar het elke andere woensdag Boogie Night is. Leuke muziek, relaxte mensen, bier en dansen: wat wil je nog meer?

Donderdag weer met zn drieën (hij moest weer leren,want in Groningen zijn ze niet zover gekomen met Egyptisch) op pad, nu naar de Al-Azhar moskee (volgens de Lonely Planet de moskee die je gezien moet hebben) aan de andere kant van Cairo, waar ook Khan al-Khalili ligt, de oude markt, waar hordes toeristen en hordes verkopers de smalle steegjes bevolken. De Al-Azhar moskee was minder dan wat wij ervan verwachten, maar daar zullen mannen het waarschijnlijk niet mee eens zijn (mannen en vrouwen hebben aparte ingangen naar aparte delen van de moskee: de verhouding is ongeveer 1/4), want zij hebben het grootste deel ervan. Toen Egyptische pannenkoeken gaan eten, waarna we de markt verkend hebben, wat wel interessant was, maar ook best vervelend, omdat je elke halve seconde 'excuse me, in here, look here, buy this, very cheap' etc. hoort, maar Barbera had er meer last van dan Marloes en ik, want zij is blond, dus kreeg ook nog handtastelijkheden te verdurenen 'beautiful girl, Shakira' etc. te horen. (Inmiddels zijn we erachter gekomen dat we gewoon bij de verkeerde moskee waren en dat hij daarom zo tegenviel

)

'sAvonds mijn kamer geprobeerd te poetsen, maar dat had geen zin, want de vloer is nog steeds smerig. Toen maar weer naar hun appartement om te wachten tot wehet adres kregen van het feest waar we heen gingen (woensdag waren we enkele mensen van Amsterdam tegen gekomen dieBarberakende en die hadden weer een paar Amerikaanse vrienden die ook weer mensen kenden en zo dus via via werden wij ook uitgenodigd voor het feest waar ze heen gingen

), nogmaar even kingsen en rond 1 uur werden we in de buurt opgehaald en gingen we op weg. Weer een leuk feest, dansvloer en relaxte stoelen, afwisselendArabische muziek en Westerse muziek, nog meer alcohol (het is hier genoeg te krijgen, makkelijk te vinden en men vindt het niet ergals Westerlingenhet drinken) en Egyptenaren die je de salsa proberen te leren. Gezellig, tot ongeveer 4 uur toen Marloes merkte dat haar jas met paspoort, pinpas en telefoon erin gejat was. Met zn allen zoeken leverde niks op dus meteen bank gebeld en 's morgens naar de ambassade... Rond 5 uur weer terug in het appartement, na een gezellige autorit (met zes volwassen mensen in een kleine auto werkt niet en raad eens wie er bovenop mocht gaan liggen? Niet bepaald comfortabel....) en weer blijven logeren, want ook al voel ik me hier net zo veilig om misschien zelfs veiliger dan in Leiden, ik ga evengoed niet alleen een taxi nemen om 5 uur 's morgens...

Nu ben ik weer terug op mijn kamer, heb nog niks gehoord van Marloes en Barbera die vanmorgen om 9 uur al de deur uit zijn gegaan en toen ik weg ging om 13 uur nog niet terug waren, en ben ik nog een beetje brak, maar dit zijn dan ook de laatste echt vrije dagen de komende tijd, dus daar moet van genoten worden...

Ik ga zo meteen mijn kamer maar eens verder inrichten, wat foto's ervan maken die ik jullie kan laten zien, en de rest van mijn foto's uploaden en nog wat leren voordat zondag de school weer begint....

I'll be back! (dit keer hopelijk sneller, zodat mam niet weer belaagd wordt met vragen naar een nieuw verhaal

)

Kus Loes

PS. Mijn nieuwe Egyptische nummer: 0020-193515064

Mijn nieuwe adres:

appartement 4

15, Sharia Ahmed Sabry (of Ahmed Sabry Street)

11211 Zamalek, Cairo

Dag 1...

tsjirp, tsjirp, tsjirp.......

nee, dat zijn geen sprinkhanen of krekels(al zullen ze hier best zitten, ik ben ze gelukkig nog niet tegengekomen

), dat is een metafoor voor stilte........................................

na al die verhalen te hebben gelezen over de wereldstad waar ik me nu in bevind had ik gedacht dat er buiten, zelfs op zondagavond (hier is zaterdag zondag), genoeg herrie zou zijn.

Niet dus en daar ben ik ook blij mee. Even niks doen en een beetje bijkomen van vandaag. Niet dat ik nou zoveel gedaan heb, meer bijkomen van alle nieuwe ervaringen.

Voor het eerst vliegen (toch best spannend), voor het eerst naar een ander werelddeel, voor het eerst in een echte wereldstad (volgens mij,afgaand ophet kleine beetje wat ik nu al heb gezien, is Amsterdam net Kronenberg in vergelijking met Cairo

), voor het eerst langer dan een week naar het buitenland en langer dan twee weken weg van de mensen die ik ken om vrijwel solo aan een nieuw avontuur te beginnen.....

Dat is toch best even wennen.... waar ik dus op het moment mee bezig ben en naar alle waarschijnlijkheid niet snel mee op ga houden.....

Ik denk niet dat ik een persoon ben die vliegen leuk vindt: het opstijgen is wel oke en daarna valt het best mee maar landen is echt vreselijk..... bij de kust van afrika begint het vliegtuig al te dalen en beginnen je oren te suizen en dan moeten we nog meer dan een half uur. Uiteindelijk hoor je alleen nog maar zacht gepraat als iedereen in zijn stoel is gaan zitten, omdat het moet, en je vraagt je af waarom iedereen aan het fluisteren is en waarom zelfs dat kleine kindje dat al een half uur aan het huilen is nauwelijks meer te horen is.... en dan kom je erachter dat het aan jezelf ligt en dat je oren het gewoon niet meer doen: die baby is nog even hard aan het schreeuwen en het gepraat waarvan je dacht dat het van ergens ver achter je kwam, komt van de mensen voor je op enkele tientallencentimeters afstand..... dat is echt even vaag....

Op het vliegveld volg je dan maar de rest van de mensen die wel schijnen te weten waar ze heen gaan, want het is niet echt geweldig duidelijk aangegeven, en dan heb je ineens een visa-sticker in je paspoort en je bagage in je handen (gelukkig was die aangekomen, want tijdens de vlucht kwamen ze ineens aanzetten met het feit dat ze bagage hadden achtergelaten in Keulen! Of we even een formulier in wilden vullen voor het geval die bagage vanjou bleek te zijn....losers ook echt!)en ga je op zoek naar de chauffeur die je naar je verblijf brengt. Gelukkig staan er maar zo'n honderd mensen op een rijtje te wachten, de helft daarvan met bordjes, dus dat gaat lekker snel....

Na een busritje naar de parkeerplaats, bevind je je in de auto en begint het avontuur pas echt. Want dan kom je in het Egyptische verkeer terecht, wat volgens mij ook net zo goed 'Chaos' of 'Gekkenhuis' genoemd kan worden. Als er iets hier beschouwd wordt als 'voor de sier' dan zijn het wel de strepen op de weg en de verkeersregels. Links inhalen, rechts inhalen, midden over de streep rijden, op 2 banen met 4 auto's naast elkaar, midden op de snelweg uit de auto stappen en meteen de weg oversteken: het kan allemaal.... en dan was het nog rustig, want het is dus zondagavond.

Gelukkig was de chauffeur wel capabel en kun je je onderweg dan ook nog even op andere dingen concentreren dan op het feit dat je voor je ogen elke paar seconden een aanstaand ongeluk ziet gebeuren (wat niet gebeurd, want iedereen hier zou professioneel botsautorijder kunnen zijn, maar dan natuurlijk zonder het botsen

). Dus ga je je afvragen of je ooit wel eens palmen in het echt hebt gezien en merk je op dat er gelukkig toch ook wel veel Engelse bordjes staan en dat foto's maken vanuit een rijdende auto terwijl het donker is, niet zo goed werkt...

Nu zit ik dus gezellig in mn eentje op mn kamer, even alles laten bezinken en wachten om te zien wie de rest van de gasten hier zijn.

Morgen op zoek naar een pinautomaat en een supermarkt of iets dergelijks, maar nu gewoon nog even niks....

Kus Loes

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens mijn verblijf in Cairo. Vanafjanuari/februari zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Loes